Bij de Sterretjes

Het was vrijdagochtend toen ik een zwangerschapstest deed. Na een paar minuten kregen we goed nieuws: de test was positief. Wat waren we blij, mijn vriend en ik. We kregen een kindje! We konden niet wachten om het aan onze ouders te vertellen, maar helaas liep dat anders dan we toen hadden verwacht.

De volgende ochtend werd ik gebeld met de mededeling dat mijn vader in het ziekenhuis was opgenomen. Of wij zo snel mogelijk daar naar toe wilde komen, want het ging niet goed.
Daar aangekomen ging het toch weer iets beter met hem en we hoopte dat hij snel weer naar huis mocht. Hij lag immers wel vaker in het ziekenhuis en kwam meestal na een paar dagen weer naar huis. Maar deze keer liep het helaas anders.

Naar mate de week vorderde ging het steeds slechter met mijn vader. Mijn vriend en ik wisten niet wat we nu moesten doen met ons leuke nieuws, juist wel of juist niet vertellen.
We hebben besloten om het nog niet te zeggen, wat erg moeilijk was voor mij.
Aan het einde van die week is papa toch nog vrij onverwacht overleden en liet iedereen met groot verdriet achter.

Nu schoof er een erg donkere wolk voor mijn "roze wolk". Zeg maar een onweerbui. ‘Hoe moet ik nu van de zwangerschap gaan genieten?’ spookte het door mijn hoofd.
Ondanks het grote verdriet dat wij hadden, moest ik wel verder vanwege het kindje in mijn buik.
En ik moet eerlijk zeggen dat onze kleine meid ons er doorheen heeft gesleept zonder dat ze het heeft geweten.
Ze was voor ons allemaal een vitamientje en een reden om verder te gaan.
En wat geniet oma nu van haar. Elke dag mis ik papa nog steeds en denk steeds hoe trots hij zou zijn op zijn eerste kleinkind. Als ik naar haar kijk zie ik veel van hem in haar terug.

We vertellen onze dochter alles over haar opa en leggen haar uit dat opa nu "bij de sterretjes’" is. Zo zie je maar dat leven en dood dicht bij elkaar ligt.

Bianca