Mijn bijzondere dochter

Je hoort wel eens van die verhalen over aanstaande vaders, politieagenten of taxichauffeurs die plotseling moeten helpen bij een bevalling. Naarmate de zwangerschap van Tine vorderde, had ik zelf ook wel eens stil gestaan bij wat ík zou doen in zo’n situatie. Maar ach, bij een eerste kind zou het zo’n vaart wel niet lopen. Ik had in ieder geval niet verwacht dat het me zelf zou overkomen. En nog wel in het ziekenhuis!

Een zwoele zomernacht
Tine was een kleine week voorbij de uitgerekende datum toen ze ’s nachts wakker werd omdat de vliezen braken. Uit de boekjes en van de cursus wist ik dat je dan nog niet meteen hoeft te bellen, maar rustig kunt wachten tot de weeën op gang komen. Nou die kwamen. Meteen! En heftig! Na een paar minuten zei ze: ‘Ik moet persen’. ‘Weet je het zeker?’ vroeg ik. Domme vraag. Barende vrouwen kunnen héél boos kijken, weet ik nu.

Benauwde reis
Dus wij als een speer naar het ziekenhuis, want daar zou ze bevallen. We wonen op het platteland en het is ongeveer twintig minuten rijden naar het ziekenhuis. Dat was een benauwde rit, over donkere en smalle wegen met een heftig puffende en steunende vrouw op de achterbank. Voor de deur van het ziekenhuis kreeg ze nog een hele heftige wee. Ik zag de portier verschrikt naar buiten kijken, waar al dat kabaal op de stoep vandaan kwam. Gelukkig liet hij ons snel binnen en een minuut later waren we op de verloskamer.

Spitsuur
Op de verlosafdeling was het druk. Het zag er naar uit dat meer vrouwen deze mooie zomernacht hadden uitgekozen om te bevallen. De verpleegkundige had haar handen vol met het klaarzetten van de spullen en ging de dienstdoende gynaecoloog bellen. In ons streekziekenhuisje moeten de specialisten ’s nachts vanuit huis komen. Tine keek me aan en zei ‘Ik ga persen!’ Tegenspraak uitgesloten. Op de cursus had ik haar een keer horen vragen hoe je kon weten wanneer je persdrang had. Nou, ze wist het nu héél zeker.

Wow, het komt!
Vol overgave begon Tine te persen en al na één of twee keer zag ik natte, donkere haartjes verschijnen. Snel drukte ik op de bel om de zuster te waarschuwen. Mijn ouders hebben een boerderij, dus ik had genoeg dieren geboren zien worden. Maar je eigen vrouw en je eigen eerste kind, dat is toch wat anders. Het hoofdje kwam er bijna aan, dat zag ik ook wel, dus zo goed en zo kwaad als het ging, probeerde ik te bedenken wat ik kon doen. Dat heb ik weer: ben je in het ziekenhuis, sta je er nog alleen voor. Ik probeerde het hoofdje te ondersteunen met mijn handen, terwijl we wachtten op de volgende wee.

De gynaecoloog komt helpen
Op dat moment kwam de gynaecoloog binnen. Een al wat oudere man en een beetje een brombeer. Wat wil je ook, midden in de nacht! ‘Wat is hier aan de hand?’ mopperde hij. Gelukkig had hij de situatie snel door. ‘Kom maar, ik zal je helpen, je bent er bijna’ zei hij en hij legde mijn handen op het hoofdje van onze prachtige dochter en hielp mee om haar geboren te laten worden. Er kon zelfs nog een complimentje vanaf: ‘Dat deed je niet slecht, vader!’

Na afloop komen de bibbers
Een uurtje later, met moeder en dochter in een lekker schoon bed, begon het bij mij opeens te shaken. Ik moest even naar buiten om een sigaretje te roken. Het was meteen mijn laatste, want een baby in huis was net het zetje dat ik nodig had om definitief te stoppen met roken.
Ik weet nu ook dat het waar is wat ze zeggen, dat de band tussen vaders en dochters bijzonder is. En, door de manier waarop ze geboren is, voor deze trotse vader wel héél bijzonder!

Nico